Μικρά + Σύντομα no. 7

Instagram: @icovetthee


◊ Τον τελευταίο μήνα κόλλησα με την ισπανική σειρά Gran Hotel. Κλασική σαπουνόπερα, ένα ισπανόφωνο Upstairs Downstairs ή Downton Abbey, με λίγο περισσότερο μυστήριο και κάμποσα πτώματα (κάπου έχασα το μέτρημα). Το comic relief ερχόταν σε γενναίες δόσεις (α) από την παρουσία του Javier, του αχαΐρευτου, ερωτύλου μικρού γιου της οικογένειας στην οποία ανήκε το ξενοδοχείο, καθώς και (β) απ’ το αχτύπητο δίδυμο του ολίγον «limited abilities» αστυνομικού Hernando και του «λαγωνικού» ντετέκτιβ Ayala, στον οποίο εντοπίζουμε χαρακτηριστικά του Ηρακλή Πουαρώ. Σ’ ένα επεισόδιο, μάλιστα, κάνει την εμφάνιση του κι ένας χαρακτήρας που υπονοείται ότι είναι η Αγκάθα Κρίστι στα νιάτα της. Ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για να κάνω εξάσκηση στα Ισπανικά μου.

◊ Άκουσα την Jameela Jamil στο podcast Ways to Change the World. Η Jameela, που έγινε ευρέως γνωστή με τη συμμετοχή της στη σειρά The Good Place, μίλησε για τον ακτιβισμό και την πρωτοβουλία I Weight, πίσω απ’ την οποία κρύβεται η ίδια. Επέδειξε εξαιρετική ευφράδεια και οξύτητα πνεύματος. Είναι ένα επεισόδιο που αξίζει να ακούσετε.

◊ Μετά από τον μαραθώνιο ανάγνωσης της τετραλογίας της Νάπολης από την αγαπημένη Elena Ferrante, αναζήτησα στο διαδίκτυο την εκτεταμένη αρθρογραφία που υπάρχει γύρω από το έργο της. Ξεχώρισα τη συνέντευξη που έδωσε η συγγραφέας στην Elissa Schappell στο περιοδικό Vanity Fair. Είναι χωρισμένη σε δύο μέρη και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να δει κανείς την πολιτική σκέψη της Ferrante, όπως τη γνωρίσαμε μέσα από την εργογραφία της. Δύο απ’ τις απαντήσεις της που ξεχώρισα είναι οι παρακάτω:

Was there one novel in the series that was more difficult to write? Is there one that you feel most connected to or proud of?

The entire series, in each of its four installments, was, for me, a satisfying labor. Perhaps because of the themes it addresses, the most difficult to write was the third. And, again due to its thematic considerations, the second was the easiest. But the first and the fourth are the ones to which I dedicated myself without reserve, every day mixing different genres, pleasure and pain, obscurity and clarity. I love them very much for this reason.

The subject of abandonment appears in a lot of your work. What is it about abandonment that strikes such a chord with you?

Abandonment is an invisible wound that does not heal easily. As a storyteller, I am attracted by it because it synthesizes the general precariousness of all we consider constant, the deconstruction of everything that seemed “normal.” Abandonment corrodes those certainties within which we believed we lived safely. Not only have we been abandoned, but we may not hold up when faced with the loss; we abandon ourselves, we lose the consistency that we have gained via the sweet habit of entrusting ourselves to others. So, to get through it, you must find a new equilibrium while at the same time acknowledging a new fact—namely, that everything you have can be taken from you, and with it your will to live.

Μπορείτε να βρείτε τη συνέντευξη στα ακόλουθα link:

The Mysterious, Anonymous Author Elena Ferrante on the Conclusion of Her Neapolitan Novels by Elissa Schappell @ Vanity Fair

Elena Ferrante Explains Why, for the Last Time, You Don’t Need to Know Her Name by Elissa Schappell @ Vanity Fair


The Weekend | Reading Suggestions

Έχουμε φτάσει αισίως στη μέση του Ιούνη και σε λίγες μέρες είναι η επίσημη πρώτη μέρα του καλοκαιριού. Φυσικά, με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει απότομα απ’ τις αρχές του μήνα, για εμάς είναι ήδη καλοκαίρι. Τα ΣΚ συνήθως αναζητάμε τη δροσιά που μπορεί να μας προσφέρει και μία, και δύο, και πολλές βουτιές στη θάλασσα. Αυτό το ΣΚ, όμως, είναι αφιερωμένο εξαιρετικά σε τύπους σαν και μένα, που απολαμβάνουν τις καλοκαιρινές μπόρες. Ή έτσι υπόσχεται η ΕΜΥ. Αν βρέξει, θα είναι μια καλή δικαιολογία για να μείνω στο σπίτι, να αποφύγω τη βαβούρα της παραλίας, και να χώσω τη μύτη μου ανάμεσα σε κάποιο βιβλίο, απλωμένη νωχελικά στην κούνια της βεράντας, απολαμβάνοντας ένα ποτήρι δροσερή λεμονάδα. Η μουσική δεν είναι απαραίτητη. Μου αρκεί ο ήχος από τις σταγόνες της βροχής. Αυτό το ρυθμικό τακ, τακ, τακ στο τζάμι του παραθύρου ή στο κάγκελο του μπαλκονιού.

Βρέξει δε βρέξει, είτε είστε στην παραλία, είτε στην αυλή/βεράντα του σπιτιού σας, είτε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, είτε στο αγαπημένο σας καφέ, σε αυτό το post θα βρείτε μερικά πολύ ενδιαφέροντα διαδικτυακά άρθρα που αξίζουν της προσοχής σας. Ευκαιρία να ανακαλύψετε έστω και αργά, όπως στη δική μου περίπτωση, το πόσο όμορφα έγραφε για το φαγητό ο Anthony Bourdain. Αν σκέφτεστε να δείτε τη 2η σαιζόν του 13 Reasons Why, ή να διαβάσετε το βιβλίο Μέρες Εγκατάλειψης της Elena Ferrante, τότε σας προτείνω δύο κριτικές οι οποίες με βρίσκουν σύμφωνη σε όσα γράφουν. Αν θέλετε να γελάσετε, τότε πρέπει να διαβάσετε το χιουμοριστικό άρθρο του Ανδρέα Λουκάκου για την περιπέτεια του με το ΤΕΒΕ – μια τυπική, τραγελαφική κατάσταση που επικρατεί στις περισσότερες δημόσιες υπηρεσίες. Το Skin Bags είναι ένα άρθρο το οποίο κατέληξα να διαβάσω με αφορμή μια φωτογραφία που είδα στο λογαριασμό της Tate, και η οποία μου γέννησε έντονες σκέψεις για τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το ανθρώπινο σώμα, το δικό μας και των άλλων, και για το πως  επέρχεται η φθορά με τα χρόνια που περνάνε αδυσώπητα.

There are two bodies, aren’t there? The one you see in magazines, the one that is available to strangers’ eyes, and the one you inhabit: the leaky vessel, permeable and expulsive, prone to rents and fractures; a conversion machine, a factory, slippery and bilious, its secret compartments stained rose madder and Chinese red. 

Επίσης, η Ρίκα Διαλυνά έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στη Lifo και στον Αντώνη Μποσκοΐτη χάρη στην οποία έμαθα πολλά για την επαγγελματική της σταδιοδρομία, και για τις σχέσεις της με προσωπικότητες του θεάτρου και του κινηματογράφου. Εξαιρετικά ευκολοδιάβαστο και συνάμα ενδιαφέρον ήταν το άρθρο της εφημερίδας The Washington Post με μαρτυρίες πολιτών της Βόρειας Κορέας, που κατάφεραν και αποσκίρτησαν από αυτή, για το πώς είναι η ζωή εκεί. Τέλος, σας προτείνω άρθρα για τη Frida Kahlo, το Sex and the City, κοκτέιλ που έχουν ονόματα με «ιστορία», και για το αν είσαι ευτυχισμένος όταν είσαι single.

♦ Enjoy! ♦


∴ Don’t eat before reading this: A New York chef spills some trade secrets by Anthony Bourdain @ The New Yorker

∴ Frida Kahlo and the birth of Fridolatry by Valeria Luiselli @ The Guardian

∴ Skin Bags by Olivia Laing @ Tate

∴ Η Ρίκα Διαλυνά στη συνέντευξη της ζωής της από τον Αντώνη Μποσκοΐτη @ Lifo.gr

∴ Sex And The City Might Be Dated, But It’ll Never Get Old by Elena Nicolaou @ Refinery29

∴ I was just as happy when I was a singleton by Matthew Parris @ The Times

Τρία κοκτέιλ, ένας ζωγράφος, ένας μουσικός κι ένας Κόμης από τη Λένα Φουτσιτζή @ Α,μπα;

The best writing in memoriam of Anthony Burdain: What to read to celebrate the great writer, explorer and eater by Emily Temple @ Literary Hub

Life under Kim Jong Un: Recent North Korean escapees relate how the secretive country has changed under the “Great Successor.” by Anna Fifield @ The Washington Post

Μέρες Εγκατάλειψης / Elena Ferrante από την Τζωρτζίνα Κουτρουδίτσου @ Mon Petit Café de Humanité

13 Reasons Why: Season 2 από την PsycoticFox @ This is not a blog

∴ Οι υπέροχες μέρες στο ΤΕΒΕ ή ο χαλασμένος printer… από τον Ανδρέα Λουκάκο @ Lifo.gr


The Weekend | Reading Suggestions


Ανακάλυψα την Elena Ferrante όταν διάβασα μέσα σ’ ένα βράδυ τις Μέρες ΕγκατάλειψηςΒρήκα τη γραφή της αμείλικτη και να διέπεται από βαθιά ειλικρίνεια. Απ’ τον Ιανουάριο ξεκίνησε να γράφει μια εβδομαδιαία online στήλη για τον Guardian. Αξίζει να της ρίξετε μια ματιά. Επίσης, αν και πολύ μακριά απ’ την προοπτική μιας εγκυμοσύνης, διάβασα ένα πολύ ευχάριστο άρθρο για την εγκυμοσύνη και όσα δε σου λένε γι’αυτή από το 1/2 του αγαπημένου μου podcast «The High Low«, την Pandora Sykes, που διανύει το τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης της. Η Δανάη Χριστοπούλου, την οποία ανακάλυψα απ’ την εποχή που εργαζόταν στα περιοδικά Glamour και Marie Claire, μας δίνει ιδέες για ταξίδια με το τρένο στη Νορβηγία. Τέλος μπορείτε να διαβάσετε για την Bayeux ταπετσαρία που θα δανείσει το 2020 η Γαλλία στην Αγγλία, για τον Roman Polanski και πόσο βολικά το Hollywood ξεχνάει πως είναι ένας βιαστής ανηλίκου, για βιβλία που μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε για σημαντικά ζητήματα, για το πώς η σειρά The Good Place έχει ενσωματώσει με απλό τρόπο το φιλοσοφικό κομμάτι που αφορά την ηθική, αλλά και ένα πολύ ενδιαφέρον προφίλ για τη συγγραφέα Ursula Le Guin που έφυγε απ’ τη ζωή πρόσφατα.

Καλή Ανάγνωση!


Elena Ferrante: ‘I loved that boy to the point where I felt close to fainting’ @ The Guardian

Elena Ferrante: ‘The cat brought in a snake and left it under my bed. Screaming, I chased it out’ @ The Guardian

Elena Ferrante: ‘The experience of writing a diary transformed me into a fiction writer’ @ The Guardian

What No-One Tells You About Being Pregnant by Pandora Sykes @ Vogue UK

What Macron’s Loan of the Bayeux Tapestry Really Means for Britain by Sam Knight @ The New Yorker

What does Hollywood’s reverence for child rapist Roman Polanski tell us? by Hadley Freeman @ The Guardian

The Fantastic Ursula K. Le Guin by Julie Phillips @ The New Yorker

“The Good Place” shows that a comedy can also tackle morality by Prospero @ The Economist

The Coolest Train Trips You Can Make From Oslo Sentralstasjon by Danai Christopoulou @ The Culture Trip

Further reading: Elif Shafak on books to change your mind by Elif Shafak @ The Guardian